Search stories, friends or teachers

People followed me

Notifications

My Work

My Drafts

>>>ความกล้าหาญที่ฉันไม่เคยลืม<<<

สวีสดีค่ะทุกคน เจอกันอีกแล้วน้าาา
วันนี้มาในหัวข้อเรื่อง"ความกล้าหาญของฉัน"ค่ะ
ครั้งนี้เขียนช้าไปหน่อยนะพอดีไม่ค่อยว่างอ่ะนะ แหะๆ
งั้นไปดูความกล้าหาญของฉันกันเลยยยย GO!!
ความกล้าหาญของฉันที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นความกล้าหาญที่ฉันไม่เคยลืมมันเลย ความกล้าหาญแรกของฉันคือ....
ช่วยเพื่อนจากการเข้าใจผิดค่ะ มันเป็นเรื่องตอนที่ฉันยังอยู่รร.เก่า
วันนั้นเป็นวันที่ข่าวลือเรื่องเพื่อนของฉันทำตัวสนิทสนมกับครูคนใหม่ที่เป็นผู้ชาย
มากเกินไปค่ะ แต่ที่จริงเพื่อนของฉันไม่ได้สนิทกับครูคนนั้นเลย(เพราะเป็นครูคนใหม่เลยยังไม่กล้าสนิท) คนอื่นๆที่ไม่รู้เรื่องนี้ก็ต่างเข้าใจผิดกันไปหมดโดยที่ไม่ฟังเหตุผลเลย พอเพื่อนของฉันจะไปบอกคนอื่นว่า"มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด" แต่คนอื่นก็หาว่า
เพื่อนของฉันแก้ตัว(มีแต่เพื่อนห้องเดียวกันที่รู้ความจริง) เช้าวันต่อมาก่อนเข้าแถว
ครูประจำชั้นก็เรียกฉันไปคุยเรื่องนี้(ไม่รู้ว่าทำไมต้องเรียกฉันเพื่อนในห้องก็อยู่กันตั้งหลายคน) แต่ฉันก็เล่าให้ครูฟังทั้งหมด(ถึงบางเหตุการณ์ฉันจะไม่ได้อยู่กับเพื่อนแต่ฉันก็เห็นหมดทุกอย่าง) ครูทำเหมือนเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้างและฉันก็บอกครูไปว่า"ทุกคนในห้องเป็นพยานได้ค่ะ" ครูก็เลยไปถามทุกคน ทุกคนก็ตอบเหมือนกันหมดว่าที่ฉันเล่าให้ครูฟังทั้งหมดเป็นความจริง ครูก็เลยเชื่อและไปบอกคนอื่นๆให้เลิกเข้าใจผิด แล้วเรื่องนี้ก็จบลง และคนอื่นๆก็มาขอโทษเพื่อนของฉันที่เข้าใจผิดค่ะ
แล้วเพื่อนของฉันก็มาขอบคุณฉันที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ครูฟัง เพื่อนของฉันบอกกับฉันว่าถึงเพื่อนของฉันจะถูกครูเรียกแต่ก็ไม่กล้าเล่าทั้งหมด(กลัวโดนด่า)
เพื่อนคนอื่นๆในห้องก็เหมือนกัน
ความกล้าหาญสุดท้ายที่ฉันไม่เคยลืมคือ....
ช่วยเพื่อนที่บาดเจ็บค่ะ ทุกคนอาจจะคิดว่าแค่ช่วยเพื่อนที่บาดเจ็บมันเป็นความกล้าหาญยังไง ถ้าสงสัยก็ไปดูกันเลยค่ะ ^-^
มีอยู่วันนึงเพื่อนของฉันที่เป็นผู้ชาย กำลังวิ่งเล่นกับเพื่อนคนอื่นอยู่หน้าห้อง
(วันนั้นครูทุกคนไปประชุมกันหมด) ฉันก็ไม่ได้สนใจที่เพื่อนวิ่งเล่นกันฉันก็นั่งคุยกับเพื่อน เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อนที่วิ่งเล่นกับเพื่อนของฉันวิ่งตะโกนมาแต่ไกลแล้วบอกว่าเพื่อนของฉันไปโดนอะไรไม่รู้ตอนที่วิ่งเล่นกัน ทุกคนตกใจกันหมดแล้วรีบไปดูแล้วทุกคนก็ถามว่าไปโดนอะไร ปรากฏว่าเพื่อนของฉันวิ่งไปเตะกระเบื้องที่แตกจนเล็บฉีกแล้วเลือดก็ไหลไม่หยุดเลย ทุกคนต่างก็กลัวเลือดไปหมด(ที่จริงฉันก็กลัว) บางคนที่มีผ้าแต่ไม่ยอมให้เพื่อนที่เจ็บใช้(ของใครใครก็หวงนี่เนอะ) ฉันก็สกิดเพื่อนข้างๆให้เอาผ้าของฉันไปให้เพื่อนที่เจ็บ หลังจากเอาผ้าไปให้ทุกคนก็แยกย้ายกันบางคนก็พาเพื่อนไปทำแผลที่ห้องพยาบาล พอทำแผลเสร็จเพื่อนก็เอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนแต่เพื่อนคนนั้นบอกว่าไม่ใช่ของตัวเองแล้วก็ชี้มาที่ฉัน(เหอะ อุตส่าต์บอกแล้วเชียวว่าถ้าได้คืนอย่าบอกว่าเป็นของฉัน) แล้วเพื่อนของฉันก็ขอบคุณฉัน
เพื่อนคนอื่นในห้องก็พูดว่าฉันเก่งที่ไม่กลัวเลย(เก่งตรงไหนกลัวแทบตาย) แถมยังให้ผ้าไปใช้อีก(แค่ผ้าผืนเดียวให้ไปก็ไม่เสียหายนี่เนอะ)
ที่จริงฉันกลัวเลือดมาก แต่ถ้ารู้ว่าเพื่อนบาดเจ็บ
ถึงจะมีเลือดเยอะแค่ไหนฉันก็อยากจะช่วย เพราะ
ฉันรักเพื่อนค่ะ ทุกคนที่อ่านนะคะ ถ้าทุกคนคิดว่า
มันไม่ใช่ความกล้าหาญก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่สำหรับฉันมันเป็นความกล้าหาญค่ะ ความกล้าหาญที่อยากจะก้าวข้ามสิ่งที่เรากลัวและเผชิญหน้ากับมันค่ะ >>Fighting!!<<
วันนี้ก็ขอลาไปก่อนนะคะ เจอกันหัวข้อหน้าค่ะ
ถ้าชอบก็กดที่รูปหัวใจด้านข้างนะคะ ^-^
2
People who likes this
1
Press enter to post, Shift+Enter for new line
2
This story was one of the best and beautifully decorated which deserved a Crown.

Comment

อาภา อิ่มสิน
You have to keep it in the box
>>>ความกล้าหาญที่ฉันไม่เคยลืม<<<
Brings it forward or not?
You want to publish diary or save draft?
Do you want to remove this diary?