Search stories, friends or teachers

People followed me

Notifications

My Works

My Drafts

ความทรงจำที่มีความสุขที่สุดแต่ในขณะเดียวกันก็เป็นความทรงจำที่ทรมาณที่สุดเช่นกัน

ทำไมถึงเป็นโจทย์นี้นะ  โจทย์นี้ค่อนข้างยากเพราะฉันพยายามจะลืมทุกๆอย่างในวัยเด็ก  ความทรงจำต่างๆมันทำให้เศร้าและทรมาณ  ในตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกันมากเหลือเกิน
ความทรงจำที่ยังคงอยู่นั้นมีไม่มากนักแต่ก็ยังคงอยู่  ในตอนนั้นมันเป็นความทรงจำที่มีความสุขมากแต่ในตอนนี้มันกลับเป็นความทรงจำที่ทำให้ฉันทรมาณ  
   ความทรงจำนี้เริ่มขึ้นจากความเศร้าสลด  น้องของฉันชักเลยต้องเข้าโรงพยาบาลพ่อกับแม่ต้องไปดูแลท่านจึงฝากฉันให้นอนกับยายและให้ยายดูแล  วันนั้นเป็นวันที่ที่มีความสุขมากๆ  ตอนแรกฉันเดินไปที่บ้านยายซึ่งอยู่ห่างจากบ้านฉันหนึ่งหลัง  ฉันไม่ได้มีบ้านอยู่ในหมู่บ้านหรอกแต่ว่าบ้านในซอยของเราทุกๆหลังมีเพื่อนบ้านที่เราสนิทกันมาก  ทุกๆคนสามารถเดินเข้าออกบ้านกันได้ทุกหลังเหมือนเป็นบ้านของตัวเอง  เราสนิทกันมากทำอาหารแบ่งของมาเลี้ยงกันตลอด  เวลาบ้านไหนมีปัญหาบ้านอื่นก็จะช่วยกันตลอด  เมื่อฉันกดกริ่งคุณยายก็รีบเดินออกมารับฉันและกอดฉัน  เราจับมือกันเดินเข้าบ้าน  พอเข้าไปในบ้านแล้วฉันเห็นยายจัดที่ให้ฉันกับยายนอนระบายสีกันบนผ้าห่ม  เราระบายสีด้วยกันในสมุดได้ประมาณ40กว่าเรื่องแล้ว  ในตอนนี้พอฉันกลับไปดูก็ต้องน้ำตาคลอทุกๆที  ในตอนแรกฉันเป็นเด็กที่ค่อนข้างหยาบกระด้าง  แต่ยายสอนให้ฉันเรียบร้อยและอ่อนช้อยมากขึ้น  ฉันเห็นลายเส้นที่ยายระบายมันเป็นลายเส้นที่ละเอียดอ่อนงดงาม  พอพ่อกับแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้ฉันเลยอยู่กับยายมากกว่า  พอเราระบายสีกันจนฉันเริ่มหิว  ในตอนเด็กๆฉันตะกละมากๆ  ฉันถามยายว่าขอกินขนมหน่อยได้ไหมคะ  ยายบอกว่าได้ค่ะลูกปุญ  เราจะพูดกันด้วยถ้อยคำที่ฟังดูไพเราะเสนาะหูอยู่ตลอด  ฉันชอบฟังเสียงยายมากเพราะมันเพราะจนสะกดฉันให้ตั้งใจฟังจนไม่ได้ยินเสียงอื่นๆเลย
พอฉันไปถึงในครัวฉันเห็นยายเตรียมอาหารและขนมให้ฉันมากมาย  ฉันยกขนมออกไปกินพร้อมนั่งดูการ์ตูนกับยายตอนตลกเราก็หัวเราะกันคิกคักสนุกสนานพอตอนเศร้าหรือน่ากลัวเราก็กอดกันแน่นแต่น่าแปลกที่ฉันกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

    เมื่อฉันเบื่อแล้วฉันก็ขอยายให้ยายตัดชุดให้ดูและขอช่วยยายตัดด้วย  ยายของฉันเป็นดีไซด์เนอร์  ยายเก่งมากในสมัยก่อนมีคนมาจองคิวเป็นร้อยๆคิวแต่ตอนนี้ยายตัดชุดไม่ไหวแล้วแต่ยายก็ยังตัดชุดให้ฉันมันเป็นชุดที่ฉันชอบและรักที่สุดยายตัดชุดให้ฉันมากมายจนนับไม่ได้แต่ถึงจะมีหลายชุดแต่ว่าทุกๆชุดก็ถูกเย็บแบบปราณีตและสวยงามมาก  แม้หลายๆชุดในตอนนี้แคบไปแล้วแต่ฉันก็จะเก็บเอาไว้ไม่ให้ใคร  ฉันไม่แปลกใจเลยที่มีคนอยากได้ชุดที่ยายตัดเยอะเพราะมันสวยมากๆ  ยายบอกฉันว่าทุกๆชุดที่ยายตัดยายตัดด้วยความรักและเอาใจใส่  ฉันอยากเป็นดีไซด์เนอร์ที่เก่งๆแบบยายบ้างเลยไปขอยายเรียน  ยายสอนฉันใช้จักในตอนนั้นฉันเลือกกระดุมที่ฉันชอบและออกแบบชุดที่ฉันอยากได้ให้ยายตัดให้  ชุดๆนั้นยายยังตัดไม่ทันเสร็จท่านก็ตายแล้ว  ทุกๆครั้งที่ฉันมองมันฉันจะเศร้าเพราะคิดว่าฉันไปบังคับให้ยายตัดชุดให้ทั้งที่ป่วยหนักทำไม  ฉันนี่มันใจร้ายจริๆ
ในตอนเที่ยงวันนั้นยายชวนฉันมาทำแกงจืดสาหร่ายที่ฉันชอบยายทำอาหารอร่อยมาก  ในตอนนั้นฉันกลัวไฟเลยไม่ค่อยกล้าอยู่ใกล้ๆแก็ซ
เมื่อทำเสร็จแล้วยายก็ยกมาให้ฉันนั่งกินข้างนอกบ้านตรงระเบียง  ฉันชอบนั่งตรงระเบียงมากที่สุดเพราะบรรยากาศดีมากๆเลย  และแกงจืดที่ยายทำก็ยังคงเอร็ดอร่อยเหมือนเคย  พอตอนกลางคืน
เสร็จแล้วฉันก็แอบไปเขียนการ์ดให้ยายและตกแต่งการ์ดนั้นให้สวยที่สุด
ข้อความในการ์ดนั้นสั้นๆไม่ยาวคือคำว่า"หนูรักยาย"ถึงฉันจะพยายามตกแต่งให้สวยๆแต่มันกลับไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ฉันกลัวยายไม่ชอบเลยไม่กล้ามอบให้ยายในวันนั้น  ฉันเลยแอบวางมันไว้ตรงซอกหนึ่งของบ้านแทน  ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าสุดท้ายยายจะได้อ่าน  สุดท้ายพอโตมารู้ไหมฉันเจออะไร  ฉันเจอการ์ดใบนั้นถูกเก็บไว้อย่างดีในกล่องที่สวยงาม  มีข้อความเพิ่มมาว่า"ยายก็รักลูกเหมือนกัน"  เมื่อฉันเจอฉันพูดไม่ออก  ฉันทรุดลงไปร้องไห้ตรงพื้นห้อง  ยายหามันเจอและเขียนตอบกลับไว้  แต่ที่น่าเสียใจคือตอนที่ฉันเจอกร์ดนั้นอีกรอบมันก็ตอนที่จัดงานศพให้คุณยายเสียแล้ว
ในตอนกลางคืนฉันหนาว  ยายเห็นฉันตัวสั่นเลยเข้ามากอดฉัน  ในคืนนั้นฉันมีความสุขที่สุดเลยหล่ะ  นั่นไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เราได้กอดกันแต่นั่นเป็นครั้งที่ฉันกอดยายและมีความสุขที่สุด  
สุดท้ายฉันไม่สามารถสรุปได้ว่านี่คือความทรงจำที่มีความสุขหรือความทุกข์  เพราะนี่อาจจะเป็นทั้งความทรงจำที่มีความสุขมากที่สุดในชีวิตหรือนี่อาจจะเป็นความทรงจำที่ทุกข์ทรมาณและเจ็บปวดมากที่สุดในชีวิตได้เช่นกัน
11
People who like your story
6
Press enter to post, Shift+Enter for new line
0
This story was one of the best and beautifully decorated which deserved a Crown.

Comment

เกศรัตน์ มาศรี
You have to keep it in the box
ความทรงจำที่มีความสุขที่สุดแต่ในขณะเดียวกันก็เป็นความทรงจำที่ทรมาณที่สุดเช่นกัน
Brings it forward or not?
You want to publish diary or save draft?
Do you want to remove this diary?