Search stories, friends or teachers

People followed me

Notifications

My Works

My Drafts

Childhood memories that I never forget

     


ถ้าพูดถึงฉันในวัยเด็ก มีอยู่หลายช่วงที่ฉันสนุกสุขสันต์ เพราะวัยเด็กของฉันเป็นวัยที่ฉันมีความสุขมาก จะทำอะไรก็ได้ ไม่มีงานที่ต้องส่งครู ไม่มีงานที่ต้องรับผิดชอบ ขอบอกเลยว่าฉันอยากจะกลับไปเป็นเด็กน้อยเหมือนเดิม เพื่อหนีจากการเรียนและงานที่จะต้องรับผิดชอบ แต่ยังไงฉันก็กลับไปเป็นเด็กน้อยไม่ได้อยู่ดี เพราะฉะนั้นฉันก็ต้องทำปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด
     เพราะฉะนั้น ฉันจะมาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับช่วงเวลาในวัยเด็กที่ฉันไม่เคยลืม
เรื่องแรกที่ฉันจะเล่า เป็นเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนคนแรกของฉัน 
     ฉันพบเพื่อนคนแรกในโรงเรียนเตรียมอนุบาล เพื่อนคนนั้นเป็นเด็กผู้ชายชื่อกัส มันดูแปลกดีเนอะที่มีเพื่อนคนแรกเป็นผู้ชาย ฉันจำไม่ได้ว่าทำไมฉันถึงสนิทกับกัส แต่จำได้ว่าเราเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน เราถูกคอกัน และเราก็ชอบกัน แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันก็เลิกสนิทกับเขา เปลี่ยนไปสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งชื่อว่าข้าวหอม แม่บอกว่าพอกัสรู้ว่าฉันไปสนิทกับข้าวหอม เขาก็ร้องไห้เสียใจที่ฉันไม่สนิทกับเขาแล้ว ตอนนั้นฉันยังไม่รู้สึกผิดอะไร เพราะฉันยังเด็กอยู่นัก แต่ถ้าเป็นตอนนี้ ฉันจะเล่นกับเพื่อนทั้งสองคน ไม่ปล่อยให้พวกเขาหงอยเหงาไม่มีเพื่อน
ุ้
     ไม่ใช่ว่าวัยเด็กของฉันจะมีความสุขอย่างเดียว บางทีฉันมีความทุกข์ แต่อาจจะน้อยกว่าความสุข เพราะตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันยังไร้เดียงสา ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่กิน นอน เล่นก็มีความสุขแล้ว ส่วนความทุกข์ อาจเกิดขึ้นเมื่อฉันไม่พอใจในสิ่งที่มีแต่คงมีน้อยเพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เหมือนเมื่อเราโตขึ้น
     เรื่องต่อมา ฉันจะขอพูดถึงพี่เลี้ยงคนหนึ่งของฉัน ฉันเรียกพี่เลี้ยงคนนั้นว่าป้าสุข ตั้งแต่ป้าสุขเริ่มเลี้ยงดูฉันตอนที่ฉันยังเป็นเบบี๋ ฉันก็ติดป้าสุขมากกว่าแม่ของตัวเองอีก ทำให้แม่โมโหและน้อยใจ ฉันชอบป้าสุขเพราะป้าสุขใจดี ชอบเล่นกับฉัน และก็ทำอาหารอร่อย ในบ้านฉัน ยังมีแม่บ้านคนหนึ่ง ฉันเรียกแม่บ้านคนนั้นว่าเหล่าอี้ บางทีเหล่าอี้ก็ช่วยป้าสุขทำอาหารให้คนในบ้านกิน แต่ว่าสองคนนี้ชอบเถียงกัน ซึ่งฉันและคนอื่นๆในบ้านคิดว่าเรื่องที่เถียงน่าจะเป็นเรื่องปรุงอาหาร(เดาเล่นๆ)ว่าจะปรุงอาหารให้มีรสชาติเค็มหรือหวาน เพราะว่าป้าสุขชอบกินเค็มส่วนเหล่าอี้ชอบกินหวาน เวลาที่สูองคนนี้เถียงกัน ฉันก็จะเข้าข้างป้าสุขเสมอ เพราะฉันรักป้าสุขมากกว่าเหล่าอี้
     ตอนนี้ ป้าสุขไม่ได้อยู่บ้านฉันแล้ว เพราะป้าสุขกลับบ้านตัวเองซึ่งอยู่ที่ภาคอีสาน แต่ในวันตรุษจีน ป้าสุขก็จะมากรุงเทพเพื่อทำอาหารเลี้ยงให้ญาติฝ่ายพ่อ และครอบครัวของฉัน  ป้าสุขถือเป็นผู้มีพระคุณต่อฉัน เพราะป้าสุขช่วยเลี้ยงดูฉันตั้งแต่ฉันยังเล็กจนโต ฉันอยากบอกว่า แม้ว่าเดี๋ยวนี้ฉันจะไม่ค่อยไปด้เจอป้าสุข แต่ฉันก็ยังคงเก็บป้าสุขเอาไว้ในใจเสมอ
     เรื่องถัดมา ฉันจะเล่าเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับน้องโดยฉันเป็นผู้ก่อเหตุ 
     เหตุการณ์นั้นมีอยู่ว่า ตอนที่ฉันอายุประมาณ8 ขวบ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ฉันชอบไวโอลินมากๆๆๆ ฉันจึงชวนน้องขึ้นไปบนชั้นสอง(เพราะไม่อยากให้พ่อเห็น)เพื่อทำท่าสีไวโอลิน โดยใช้ตะเกียบเป็นคันชัก ฉันวิ่งนำหน้าน้องโดยให้น้องวิ่งตาม แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน น้องชักตะเกียบเหมือนกับกำลังสีไวโอลินแล้วตะเกียบก็เกือบโดนตาน้อง พอพ่อมาเห็นก็บอกว่า "ปัดโธ่เอ๊ย เป็นแผลเลย" เหตุการณ์นี้ฉันไม่เคยลืมเลยเพราะฉันเป็นคนที่ทำให้น้องต้องเจ็บตัว
     ต่อมา ฉันจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับการกินของฉันนะ ตอนเด็กๆฉันเป็นคนที่กินยากมากๆ และกินน้อยด้วย อะไรที่ไม่เคยกิน ก็ไม่ยอมลอง ทำให้มีอาหารที่กินได้อยู่ไม่กี่อย่าง พอถึงเวลากินอาหารฉันก็จะเป็นทุกข์มาก ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆที่ชอบกิน พอถึงเวลากินอาหารก็จะดีใจ อาหารที่ฉันไม่ชอบเลยก็คือกุ้งกับปลาหมึก สาเหตุที่ไม่ชอบกุ้งเพราะมันแหวะ กลิ่นเหม็น เหตุผลที่ไม่ชอบปลาหมึกเพราะเหม็นคาวและเหนียว เห็นฉันไม่ชอบกินอาหารแต่ฉันชอบกินขนมโดยเฉพาะไอศกรีมสตรอเบอร์รี่กับเค้กสตรอเบอร์รี่ คือมีแต่สตรอเบอร์รี่เพราะตอนเด็กๆฉันชอบสีชมพูแล้วขนมที่เป็นรสสตรอเบอร์รี่เป็นสีชมพู ฉันก็เลยชอบขนมที่เป็นรสสตรอเบอร์รี่
      
     แต่เดี๋ยวนี้ฉันกินเก่งขึ้นแล้ว ฉันลองกินอาหารที่ไม่เคยกินมาก่อน และฉันก็พยายามกินอาหารที่มีประโยชน์ให้มากขึ้นเพราะกลัวว่าตัวจะไม่สูง ช่วงปิดเทอมฉันก็จะกระโดดเชือกและว่ายน้ำเพื่อเพิ่มความสูงอีกด้วย
     ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันอยู่ป.1 ฉันชอบไปโรงเรียนมากๆ เพราะครูสอนสนุก สอนแล้วเข้าใจ วิชาที่ฉันชอบในตอนนั้นคือวิชาภาษาไทย ฉันทำอ่านออกเขียนได้จบทั้งสามเล่มภายในเทอม2 สาเหตุที่ฉันทำจบเร็วเพราะฉันรักมัน รู้สึกสนุกเวลาทำ พอฉันขึ้นป.3 และป.4 ฉันก็ยังคงเป็นที่หนึ่งเรื่องอ่านออกเขียนได้อยู่ดี นอกจากการทำอ่านออกเขียนได้ ฉันยังรักการอ่านอีกด้วย ผู้ที่ทำให้ฉันรักการอ่านคือแม่ของฉัน แม่สนับสนุนให้ฉันอ่านหนังสือ โดยตอนแรกๆก็หาหนังสือวรรณกรรมเยาวชนง่ายๆให้ฉันอ่าน พอโตขึ้น แม่ก็ซื้อหนังสือที่ฉันอยากได้ให้ฉัน ทำให้ตอนนี้ฉันมีหนังสือเป็นร้อยเล่ม การอ่านหนังสือทำให้ฉันเขียนเรียงความได้ดี ครูเคยชมฉันให้พ่อแม่ฟัง พอฉันรู้ว่าครูชมฉันก็ดีใจ ฉันเคยได้รางวัลเขียนเรียงความประมาณ1ครั้ง (ไม่แน่ใจ) ถึงแม้ว่าฉันจะได้รางวัลเขียนเรียงความไม่กี่ครั้ง(เพราะส่วนใหญ่จะได้รางวัลคัดลายมือ)ฉันก็ยังคงภูมิใจในตนเองเพราะมีพ่อแม่เป็นกำลังใจให้เสมอ แม่บอกว่า 
"ถ้าอันนาไม่ได้รางวัล แม่ก็ยังภูมิใจในตัวลูกเสมอ"
     วัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับฉัน เพราะตอนเด็กๆฉันจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีเรื่องอะไรให้กังวลใจ ฉันอยากจะย้อนไปวัยเด็กเหลือเกิน แต่มันทำไม่ได้ เพราะฉะนั้นฉันจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุดเพื่อนอนาคตที่สดใส
13
People who like your story
14
Press enter to post, Shift+Enter for new line
0
This story was one of the best and beautifully decorated which deserved a Crown.

Comment

สมพร รู้แสวง
You have to keep it in the box
Childhood memories that I never forget
Brings it forward or not?
You want to publish diary or save draft?
Do you want to remove this diary?